Yapay Zeka Verimliliği Yeni Nesil Uzmanları Kaybettirebilir

On yıldan biraz fazla bir süre önce, bir nükleer santralin ilk tam dijital kontrol sisteminin tasarımını yönetiyordum. Kağıt üzerinde harika bir makineydi; modern bir uçak gibi kendi kendini yönetecek şekilde tasarlanmıştı ve operatörler nadiren müdahale gerektiren bir sistemi izliyordu. Ancak verimlilik odaklı bir gözlemciye geriye dönük görünen bir karar aldık: Sistemin kendi başına yapabileceği işlemlere bilinçli olarak manuel adımlar ekledik.

Belirli bir sorunu çözüyorduk. Yalnızca otomasyonu denetleyen bir operatör, zamanla operatör olmaktan çıkar. Eller soğur, tesisin gerçekte ne yaptığına dair zihinsel model bulanıklaşır. Sonra otomasyonun kontrolü geri devrettiği gün gelir. Bu her zaman en kötü gündür, çünkü automation yalnızca kafası karıştığında veya sorun olduğunda devreden çıkar. Ama o zamana kadar, koltuğunda yıllardır sistemi gerçekten yönetmemiş bir kişi oturuyordur. Manuel adımlar, insanı güncel tutmak için kasıtlı olarak yapılan verimsizliklerdi.

Bugün artificial intelligence, mühendislikte de benzer bir riski beraberinde getiriyor. Bir mühendis yalnızca Yapay Zekânın ürettiği çözümleri izlerse, problem çözme ve sistem anlayışı körelebilir. Yeni nesil uzmanların yetişmesi için yapay zeka araçlarına bilinçli olarak sınırlamalar koymak, bazı görevlerde insan katılımını zorunlu kılmak gerekebilir. Bu, görünüşte verimsiz olsa da uzun vadede uzmanlığı korumak için gerekli.